Rozdział 2

Rozdział 2

  Boże, oczy same mi się zamykają… A to dopiero pierwsza lekcja! Chyba zaraz zwariuję. Może by tak poudawać chorą i zerwać się ze szkoły? Wtedy chociaż bym się wyspała. Hmmm…. Całkiem niezły pomysł :D  Ale z drugiej strony – góry  lekcji do odrobienia. Ugh…. Mam dość !

   Nagle z zamyślenia wyrwał mnie głos nauczyciela:

- Panno O’conell! Wiemy, że nie jesteśmy tacy ciekawi jak Ty, ale proszę łaskawie wrócić do nas!!

I nagle zdałam sobie sprawę, że wszystkie oczy są wlepione we mnie, a ja od kilku minut stoję bezczynnie.

- Słucham Pana. Z łaski swojej, proszę sie tak na mnie nie drzeć!

-Dobrze, Księżniczko. – Boże jak ja go nie cierpię! - Mariusz i Dagmara, przepraszam Księżniczka wybierają drużyny do nożnej.

Po kilku minutach w mojej drużynie był Michał, dwóch chłopaków z mojego rocznika i pięciu klasy mojego przyjaciela. Jednym słowem ja i ośmiu chłopaków. U Mariusza było kilka laluń oraz trzech chłopaków, chyba z jego klasy (nie znałam ich).

- O’conell, Twoja drużyna zaczyna – rzucił nauczyciel [czytaj: stary idiota] gdzieś sobie poszedł.

  Nagle poczułam, że ktoś trzyma mnie za ramię. Odwróciłam się i zobaczyłam…. Mariusza.

- Czego chcesz ?! – warknęłam.

- Oj, Słońce, nie bądź taka zła. – wyszczerzył się.

- Spierdalaj. Nie jestem Twoim słońcem i nie szczerz się tak, bo zaraz zdejmę Ci ten uśmieszek z tej idiotycznej mordy !

- Dobra, już. Spokojnie. Mam dla Ciebie małą propozycję.

- Jeśli znowu chodzi o jakąś randkę, to radzę się odsunąć, bo zaraz zęby powybijam ! –syknęłam.

- Tym razem nie chodzi o randkę, tylko o wyjście do klubu. – Zrobił krok do tyłu (co mnie bardzo rozśmieszyło) i mówił dalej. –Zawrzyjmy układ. Jeśli przegram, to nie odezwę się do Ciebie przez tydzień….

-Miesiąc. –przerwałam mu.

-Ok. Przez miesiąc. Ale jeśli wygram, to w sobotę całą paczką pójdziemy na imprezę. Stoi ?

- Pod warunkiem, że to nie będzie randka. Oczywiście, jeśli wygracie, w co bardzo wątpię. :D

- Okej. Więc jak, stoi ?? – wyciągnął w moją stronę dłoń.

- Stoi. – uścisnęłam ją i ze świętą pewnością wygranej ruszyłam na boisko.

Koniec lekcji. Szatnia.

- Fuck! Fuck! Fuck! – wbiegłam krzycząc.

-Oj, O’conell co Ci? Humorek nie dopisuje? – odezwała się Agnieszka [czytaj: blondi] – mój odwieczny wróg. Czasami się dziwię jak one mówią z tą toną tapety na twarzy!

-Plastik, zamknij się ! – w to zdanie włożyłam tyle jadu ile tylko się dało.

-Oooo… Ktoś tu nie umie przegrywać. – uśmiechnęła się.

- Jeśli nie wiesz o co w ogóle chodzi, to zamknij swoją wstrętną mordę i nie obrzydzaj innym życia. – Trzaskając drzwiczkami szafki wyszłam na korytarz.

   Nie do wiary! Przegraliśmy 10:9!! Tylko dlatego, że ten plastik zaczął flirtować z chłopakiem z klasy Michała. Nie cierpię tej żmii! Na pewno do jutra puści jakąś plotkę pt.: „Nasza słodka O’conell pokazuje swój hiszpański temperament ”. Wspominałam już, że jej nienawidzę ?!

   Na szczęście lekcje minęły mi szybko. Ostatnią mieliśmy biologię. Przez cały czas siedziałam jak na szpilkach, a w uszach słyszałam już mruczenie mojego skarba. Kiedy zadzwonił dzwonek wybiegłam na plac. Ku mojemu zdziwieniu, przy mojej HONDZIE stał ……